Een overzicht van alles wat ik gezien heb. Soms met een lange, soms met een korte recensie. Die zijn geschreven voor 8W. De anderen zijn soms voorzien van korte feedback, en in een aantal gevallen blijf ik blanco. Dat zegt nix over de film maar ben er gewoon niet aan toegekomen.
Paju – Bright Future
Chan-ok Park • Zuid-Korea, 2009
Filmmaker Chan-ok Park debuteerde in 2003 met Jealousy Is My Middle Name, waarvoor ze een Tiger Award won. Een sterke start dus, maar het duurde zes jaar voordat ze haar tweede speelfilm presenteert in Rotterdam.
In Paju volgt ze een man en de invloed die drie vrouwen op zijn (gevoels)leven hebben. Joongshik (Sun Kyun Lee) vlucht weg van zijn vriendin na een tragisch ongeluk met haar zoontje. Hij leert Eunsoo (Yi Young Shim) kennen, trouwt met haar maar blijft uiteindelijk weer alleen achter als ze om het leven komt bij een gasexplosie. Eunsoo’s jongere zus Eunmo (Woo Seo) is nog te jong om te gaan studeren en zo belanden zwager en schoonzus bij elkaar in huis. Eunmo heeft een haat-liefdeverhouding met Joongshik, en de film volgt in flashbacks hoe deze relatie zich ontwikkeld heeft en waarom die zo gecompliceerd is.
De conflicten die zich bij de personages afspelen, zijn in detail op hun gezichten te zien, en zijn ook nooit zwartwit. Dat geldt voor de getergde Joongshik en voor Eunmo, maar ook voor zijn ex-vriendin, die na vele jaren weer opduikt, en voor zijn vrouw, die in flashbacks laat zien dat ook zij geen eenduidige relatie met hem heeft gehad. Maar juist door die nuances weet Park de aandacht vast te houden.Paju is een sterk portret van een complexe man en de invloed die hij heeft op de vrouwen om hem heen. Een film die ondanks een traag tempo altijd boeiend is.
Lebanon – Signals: After Victory
Samuel Maoz • Israël, 2009
L’ennemi intime – Signals: After Victory
Florent Emilio-Siri • Frankrijk, 2007
Lost Paradise in Tokyo – Bright Future
Shiraishi Kazuya • Japan, 2009
Mikio moet een vrolijk gezicht opzetten van zijn baas als hij zijn telefonische verkoopwerk doet. ‘Zou jij de grootste investering van je leven doen als de verkoper daar een lang gezicht bij trekt’, vraagt die. Mikio ziet dat wel in maar het lukt hem niet om voldoende animo op te brengen. Zijn vader is net overleden, moeder was al dood, en nu zit hij opgescheept met zijn geestelijk gehandicapte broer Saneo. Hoeveel Mikio ook van hem houdt, de verantwoordelijkheid legt een hoge druk op hem. Als hij op een dag een call-girl (Fala) bestelt om Saneo wat van zijn seksuele frustraties af te helpen verandert echter alles.
Lost Paradise in Tokyo heeft alle kenmerken van een debuutfilm. Regisseur Shiraishi Kazuya heeft weliswaar als assistent gewerkt voor grote regisseurs, toch overkomt ook hem wat veel beginnende filmmakers gebeurt: teveel in je film willen stoppen en werken met een scenario dat te weinig doortimmerd is. Het concept van de driehoeksrelatie tussen een geremde jongeman, zijn onwetende maar in menig opzicht vrijere broer en een meisje dat vol dromen zit die ze ondanks tegenslagen vast weet te houden, is interessant. De manier waarop Sala bruggen weet te slaan tussen de broers en hoe ze Mikio weet los te maken van zijn remmingen vormen de kracht van de film. Maar Shiraishi haalt daar een actie van Saneo uit het verleden bij, een aantal losse eindjes rond Fala en haar dubbele status als call-girl en wannabe popster, en een seksfilm waarin Fala en Saneo figureren om geld te verdienen voor hun dromen. Dat is teveel van het goede.
tranzania. living. room. – Forget Africa
Uli Schüppel • Duitsland/Tanzania, 2010
Voor het onderdeel ‘Forget Africa’ bedacht programmeur Gert-Jan Zuilhof een wild plan: vertrek met een Westerse filmmaker naar een Afrikaans land en maak ter plekke een film. Zonder vooropgezet plan, met een minimaal budget en zonder iets te weten van het lokale filmklimaat. Zijn gedachte was dat er een wederzijdse uitwisseling van ideeën zou ontstaan en dat het land waar de film gemaakt werd op de kaart gezet werd. Met de Duitse regisseur Uli Schüppel bezocht hij Tanzania, en tranzania. living. room. is het resultaat daarvan. Schüppel fantaseerde in zijn jeugd over Afrika en hij had het plan om die fantasieën te herbeleven en als reactie daarop de gedachten van de lokale bevolking over zijn eigen huis te noteren. Hij volgt bewoners van Dar es Salaam met zijn camera en laat in voice-over hun beeld over Duitsland horen. Dat wisselt hij af met dromerige beelden van de savanne en laat zijn dochter zijn eigen jeugdfantasieën daarover uitspreken. Het is een geslaagde combinatie die iets zegt over vooroordelen en de manier waarop iedereen droomt over verafgelegen gebieden. Ook weet hij een goed beeld te geven van het dagelijks leven in een grote Afrikaanse stad als Dar es Salaam. Maar omdat de gedachten van zijn personages onderling nauwelijks verschillen valt tranzania. living. room. ook in herhaling en Schüppel mist dan net dat extra zetje dat zijn film echt bijzonder had kunnen maken.
Rapt – Spectrum
Lucas Belvaux • Frankrijk, 2009
C’est déjà l’été – Tiger Awards
Martijn Maria Smits • Nederland, Belgie 2010
Slovenian Girl — Spectrum
Damjan Kozole • Slovenië/Duitsland/Servië/Kroatië, 2009
Hadewijch — Spectrum
Bruno Dumont • Frankrijk, 2009
- L’ ennemi intime
- Lost paradise in Tokyo
- Nymph
- Dead of Night
- I am not your friend
- Rapt
- City of life and death
- Valhalla Rising
- Tetro
- Foxes
- C’est deja l’ete
- Un prophete
- The Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans
- Dial M for Murder (met 3D-bril!)
- Hadewijch
- Slovenian Girl
- Trash Humpers (voortijdig weggelopen, deze grap had lang genoeg geduurd)
- Doing Time: meest ontspannen film van het festival. Maandagochtend in een halfvolle Pathe 1 waarin ik zowat een rij voor mezelf had bij een zeer relaxte film over het leven in een Japanse gevangenis die een toonbeeld van rust is en waarin de gevangenen erg gelukkig zijn met hun bestaan.
- Lourdes
- Mother: prachtig portret van een sterke moeder en een wat zwakke zoon die een band hebben die zelfs door een schijnbare moord niet doorbroken kan worden
- Kamui
- The Boston Strangler: ik had veel verwacht van deze obscure thriller, daardoor vond ik m toch iets tegenvallen.
- The Ape: vond ik een erg sterke film maar ik schrijf dit bijna 3 jaar later dus veel reflectie heb ik er niet op
- Crying with Laughter
- Amer
- Shocking Blue
- Life During Wartime
- Red, White & Blue: nix over opgeschreven destijds, dus nu blijf ik blanco
- Soo: te lange maar wel leuke wraakthriller van Sai Yoichi, lekker over the top en met een welhaast onverwoestbare held.
- The Temptation of St. Tony: visueel interessant drama over de ondergang van een manager in Estland, helaas regelmatig bij weggedommeld. Moet ik nog eens zien, maar die kans lijkt me klein.
- The old school of capitalism: goed bedoelde mix van satire en documentaire over het moderne Servië waarin terugverlangd wordt door een groep arbeiders naar de tijd voor de introductie van het kapitalisme. Door het amateuristische spel kom je er nooit in en lijkt het geregeld op een slecht stukje amateurtheater.
- Russian Lessons: indrukwekkende maar ook erg dwingende documentaire over de oorlog tussen Rusland en Georgie die ze voerden in het gebied waar beide landen al eeuwen om twisten: Ossetie. De makers laten overtuigend zien dat de Russen hun propaganda goed beheersen en dat de Westerse media alles voor zoete koek slikken. Maar de vraag dring zich ook op wat deze documentaire op dit festival doet.
- White Material: de verwachtingen waren hoog. Claire Denis die een film maakt met Isabelle Huppert. Ze worden deels ingelost in dit verhaal over de eigenaresse van een Afrikaanse plantage die met de moed der wanhoop haar oogst wil binnenhalen in een land dat geteisterd wordt door een burgeroorlog.
- Down Terrace: leukste film van dit festival over een Brits gezin waarvan vader en zoon (die 32 is en nog thuis woont) terugkeren uit de gevangenis en hun vriendenkring eens drastisch onderhanden gaan nemen, op zoek naar degene die hen verlinkt heeft. Regisseur Ben Wheatley is een groot talent.
- Surprisefilm: daarvoor was ik wat te laat en mistte de begintitels. Het duurde dus even voordat ik doorhad waar ik naar aan het kijken was. Het bleek een biopic over Serge Gainsbourg te zijn. Het eerste deel is sterk, als de jonge Serge zijn drijfveren ontdekt, ondersteund door een fictief karakter dat hem van commentaar voorziet. Later zakt de film wat in, maar doordat er voortdurend mooie vrouwen voorbij komen (Juliette Greco, France Galle, Brigitte Bardot en uiteraard Jane Birkin) blijft het wel leuk om naar te kijken. Toch had er meer ingezeten.
- Fantastic Mr. Fox: Wes Anderson bewijst dat zijn stijl ook zeer geschikt is voor animatie in dit charmante verhaal over een vos die zijn oerdriften niet onder controle heeft en in een strijd beland met de 3 machtige boeren waarvan hij steelt. De film ziet er prachtig uit en Anderson weet, door tussentitels, zang- en dansnummers en visuele grappen, zijn eigen draai te geven aan een film die qua plot en stijl ook goed door de Aardman studo gemaakt had kunnen worden.
- Tales from the golden age: geslaagde omnibusfilm over mythes uit het Ceauşescu-tijdperk in Roemenie. Wel jammer dat het vijfde en laatste deel mist waardoor de film nogal abrupt eindigt.
- Skeletons: geslaagde absurdistische film over twee ‘ghosts from the past’ jagers die met een scala aan technieken letterlijk de skeletons uit de closet komen halen. Hoewel de plot wel wat strakker had gekund is dit een van de origineelste films van het festival. Die wil ik zeker nog wel eens zien, als het kan.
- Street Days: sterke Tiger-kandidaat over scharrelaar en junk Checkie die ondanks zijn problemen toch steeds de sympathie van zowel de kijker als zijn vrienden (in alle kringen) weet te behouden. Maar er hangt ook voortdurend een dreiging over de man, die uiteindelijk ook bewaarheid wordt.
- Les Barons: gekozen voor een lichte film als afsluiter waarin ook veel te lachen valt. Dat deden we (met Arman, George, Suzan, Annemet en naar later bleek ook Paul) aan de hand van de beschrijving. Maar in de zaal viel het toch wat tegen. Te lang en ook te voorspelbaar.