Ik ben toch benieuwd hoe dat gegaan is, het bedenken van het idee achter deze film. Dinosaurussen die opduiken in een Amerikaanse suburb omdat die wijk ineens naar het Mesozoïcum is verplaatst. In film is alles mogelijk dus ook dit idee kan gevisualiseerd worden. Het is een beetje de vraag waarom je dat zou doen.
The End of Oak Street is in alles een ode aan de vroege sf-films van Steven Spielberg, inclusief die waarin hij als producent betrokken was. Denk aan Close Encounters of the Third Kind, E.T., Twilight Zone: The Movie en The Goonies. Gremlins hoort er ook bij, net als de serie Stranger Things. Producer J.J. Abrams voegt er een zelfrefrentie aan toe omdat zijn Super 8 destijds ook al een ode was aan Spielberg. Dat alles wordt gekruist met een van zijn grootste kassuccesssen: Jurassic Park. Al die referenties liggen er nogal dik bovenop. De huizen, de straten, de auto’s, de spullen in de keuken en in de garage, apparatuur en natuurlijk de kleding van de personages. Alles schreeuwt: 1982! Voeg daarbij de Spielbergiaanse hang naar de kracht van het gezin en het voortdurend uiten van liefde (I love you so much!) en het wordt allemaal wat tenenkrommend. Maar gelukkig zijn daar ineens de dino’s. Hoe ze daar gekomen zijn, krijg je als filmmaker/scenarist natuurlijk nooit uitgelegd en heel veel moeite doen ze dan ook niet. Het levert in elk geval bijzondere scenes op met het gezin Platt waarin vader Greg (Ewan McGregor) en moeder Denise (Anne Hathaway) het gezin moeten zien te redden van de meest bizarre beesten.
David Robert Mitchell regisseerde, co-produceerde en schreef deze film. Het is nogal veel voor een persoon. Alsof hij wilde bewijzen dat hij een grote publieksfilm kon maken en daarbij zoveel mogelijk zelf zou doen. Het zou goed zijn geweest als hij wat meer hulp had ingeroepen. Ik kon zijn vorige film, Under The Silver Lake, erg waarderen. Maar hier overspeelt hij zijn hand. The End of Oak Street bevat alle referenties die ik eerder noemde maar weet er niets aan toe te voegen. Het is eerder een pastiche van al die invloeden dan een eigen visie. Zeker, er valt wat te lachen als bewoners opgevreten worden of als twee reusachtige planteneters staan te copuleren tegen een huis. De onvermijdelijke T-Rex voegt wat spanning toe als die tekeer gaat in de ooit vredige wijk. Maar nagelbijtend wordt het nooit en een echt dystopisch gevoel krijg ik er ook niet van. Sterker nog, de oplossing uit deze vreemde situatie blijkt allemaal niet zo lastig. Het zou mooi zijn geweest als de overlevenden zich verschanst hadden in een huis. Belaagd door dino’s en daarnaast vechtend tegen onderlinge spanningen. Ik ben benieuwd wat iemand als John Carpenter ermee gedaan zou hebben. Assault on Precinct 13 en Halloween met dinosaurussen. Nice!