Ik kende de naam van Sean Baker (de regisseur die zelf ook monteert, schrijft, filmt en produceert) wel maar ik had nog nooit iets van hem gezien. Dat moet ik na deze grote Oscarwinnaar van vorig jaar toch maar eens veranderen. Anora werd alom geprezen en het is ook wel te begrijpen waarom. Hij duurt ruim twee uur maar heeft zoveel energie dat de tijd voorbij vliegt. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat de film maar liefst vijf gouden beeldjes kreeg omdat Baker tot die tijd nog weinig gewonnnen had, al werd hij door critici al jaren geprezen. Nu krijgt hij volop aandacht voor de film die het meest gepolijst en publieksvriendelijk is.
Baker richt zich in zijn werk vooral op outcasts, mensen die aan de rand van de samenleving wonen en werken en door het grote publiek genegeerd worden. Dat geldt ook voor Anora. Het is een variant op Pretty Woman, over de prostituee met een hart van goud die in dit geval niet door de suave Richard Gere maar door een puberale Rus met teveel geld veroverd wordt. Dit verhaal wordt verteld met de energie van de Safdie broers (Good Time, Uncut Gems) en een flinke dosis explicieter dan de film met Julia Roberts.
Anora ‘Ani’ Mikheeva (Mikey Madison) is een stripper van begin twintig die in Brighton Beach, de Russische enclave in New York, woont. Net als haar collega’s heeft Ani verschillende vaste klanten die ze bedient in een stripclub in Manhattan. Omdat ze de enige is die Russisch spreekt, wordt ze op een avond gevraagd om de energieke en puberale Ivan Zakharov (Mark Eydelshteyn) te bedienen. Zakharov is de 21-jarige zoon van een schatrijke Russische industrieel die hem in een door hekken omgeven villa in New York heeft geparkeerd. Ivan raakt gecharmeerd van Ani en huurt haar al snel in voor privé-sessies. De twee hebben een klik maar als Ivan haar een aanzoek doet, raakt ze in de war. Is hij serieus? Maar de bruiloft gaat door, in Las Vegas nog wel. Wanneer Ivans ouders echter horen dat hij met een stripper is getrouwd, verandert alles. Dat pikken ze niet. Ivan en Ani krijgen te maken met een paar enforcers die een nietigverklaring moeten regelen. Ani verzet zich in alle hevigheid maar realiseert zich langzaamaan dat Ivan wat minder overtuigd is van hun liefde en loyaliteit.
De Gouden-Palmwinnaar in Cannes mengt genres op een natuurlijke wijze. Het Assepoester-verhaal is in het eerste deel een seksueel expliciete romantische dramedy, om later te veranderen in een regelrechte screwball-komedie en te eindigen in een echt drama. Mikey Madison levert een uitmuntende prestatie in een rol waarin ze alles van zichzelf moet geven, fysiek en emotioneel. Ani is een personage dat niet te negeren is, een wervelwind die over het scherm danst. Mark Eydelshteyns Ivan is een stuk eenzijdiger maar hij weet me wel te overtuigen als een totaalverwend joch dat niet weet hoe de wereld werkt. De twee handlangers van vader Zakharov zijn zowel hilarisch als tragisch, onvoorbereid als ze zijn op de onverzettelijkheid van Ani. De stille van de twee blijkt echter over een diepere laag te beschikken die een grote rol gaat spelen in de afloop van het drama.
Door de mix van stijlen bereikt Anora een uniek resultaat maar op indivuele onderdelen komt de film wat tekort. Vreemd is dat niet. Baker tikt allerlei boxen aan maar het zijn wel heel ballen om in de lucht te houden. Het screwball-deel met de Zakharov-mannen is weliswaar erg grappig maar haalt ook wat kracht weg van het dramatische deel. Daardoor word je als kijker nogal heen en weer geslingerd. Maar het is een unieke film die je gezien moet hebben.