Tag: Italie
Pagina 2/2
8 1/2
Hoewel het een van mijn favoriete genres is, zou je films over het maken van films een sterk staaltje zelfgenoegzaamheid kunnen noemen. Een egoïstische vorm van zelftherapie. Kijk ons eens lekkker belangrijk zijn, wij hebben geen behoefte aan iets anders dan de filmwereld zelf. Toch levert het vaak mooie cinema op, zij het cinema die niet direct geschikt is voor een groot publiek. Een van de grootste zelfbevlekkers daarin, een regisseur die echt alleen aan zichzelf genoeg had, was de Italiaanse regisseur Federico Fellini. Een visionair die zo uniek en gedurfd is dat zijn naam is overgenomen als beschrijvende term …
Lees meer
La Grande Bellezza
Ook hier waren de verwachtingen flink opgeklopt na een stuk of vier 5-sterrenrecensies gelezen te hebben. Gravity voldeed er grotendeels aan en La Grande Bellezza helemaal. Toen de film na bijna 2,5 uur afgelopen was dacht ik twee dingen: Is hij al voorbij? En ik wil hem eigenlijk direct weer zien. Niet dat ik nou zo getriggerd ben door het verhaal. Dat is er eigenlijk niet. Schrijver Jep Gambardella (een werkelijk fantastische Toni Servillo) werd ooit bekend met zijn debuutroman, maar al snel liet hij zich verleiden door de glamour en het hedonisme van Rome. Nu dwaalt hij rond door de …
Lees meer
Django
Sergio Leone was niet de enige Italiaanse regisseur die zich op de western stortte in de jaren 60. Wel de beste. Collega Sergio Corbucci wordt onder cinefielen vaak minstens zo hoog ingeschat, met name door zijn rauwheid en het gebruik van expliciet geweld. Maar als ik af ga op diens bekendste en volgens velen beste film, Django, kom ik tot een wat andere conclusie. Quentin Tarantino schijnt gek op de film te zijn en hij heeft zich er ook door laten inspireren bij zijn Django Unchained. Die ik nog niet gezien heb. (nu wel) Het sterkste punt van Django …
Lees meer
IFFR 2013
Het zit er weer op. Het zit er al een paar dagen op maar ik ben nog wat van slag. Lichamelijk maar ook geestelijk. Dat krijg je ervan. Het was een fijn festival maar geen topper, om het maar eens kort door de bocht te zeggen. Ik denk dat ik aardig kan oordelen over die kwaliteit met 40 films achter de rug, en over de sfeer en drukte op alle locaties. Dit zijn de films: The Master (4) The Unspeakable Act (3.5) Vulgaria (3) Japan’s Tragedy (3) Lesson of the Evil (3) Simon Killer (4) Oh Boy …
Lees meer
To Rome with Love
Woody-Allenfilms vallen de laatste jaren uiteen in WA-light en WA-zeer-light. De laatste film die me echt bijbleef was Matchpoint. Midnight in Paris (heb ik niet gezien) valt, concludeer ik uit de reacties, in de light categorie. You will meet a tall dark stranger en To Rome with Love duidelijk in de zeer light. Woody is in een aantal zaken gewoon erg goed. Om te beginnen steken zijn eigen komische kwaliteiten nog steeds boven het gros der acteurs uit. Ook hier gaat hij er weer met de beste lines vandoor, meestal gebracht in een uiterst droge maar daardoor des te …
Lees meer
Brutti, sporchi e cattivi
Het is jaren geleden dat ik deze beroemde en beruchte film van Ettore Scola zag en het blijkt dat ik veel scenes vergeten ben. Maar al kijkende komt er toch veel terug. Het is een bij vlagen hilarische maar ook aangrijpende blik op armoede in het moderne Rome, waar de vuilnisbeltbewoners vechten om elke lire en familiebanden uiterst rekbaar zijn. De patriarch van zo’n sloppenwijkfamilie woont met zijn 12 (schat ik) zonen, dochters, wederhelften en hun kinderen in een bouwval van een huis. Hij slaapt met een dubbelloops jachtgeweer aan zijn zijde omdat hij vreest beroofd te worden door zijn …
Lees meerTerugblik IFFR 2012
Nou. Liep dat ff wat anders dan ik had verwacht. Voelde me niet zo lekker op de 1e dag maar ik dacht dat het wel beter zou worden. Vrijdag en zaterdag was dat ook zo, maar tijdens Miss Bala, in een overvolle Oude Luxor op zaterdagavond, ging het helemaal mis. Ik kreeg ineens enorme oorpijn. Heb de film nog uitgezeten maar ben toen als een haas naar huis gegaan en daar gecrasht. En dat heeft vervolgens een volle week geduurd. Pas op de laatste zaterdag was ik weer in staat iets te zien. Laten we deze 2012 versie maar snel …
Lees meer
La Notte
Met La notte maakte Michelangelo Antonioni het ultieme portret van moderne verveling en apathie. Dat is ook de grootste valkuil van de film: ben je als kijker bereid je in deze leegte te storten en mee te gaan in een wereldbeeld dat ook nu, veertig jaar later, nog steeds confronterend werkt? La notte is Antonioni’s visie op de uitgedoofde emoties die de personages in veel van zijn films beheersen: de lethargie, verveling en het gebrek aan communicatie in een snel veranderende moderne wereld. In de eerste twintig minuten van de film zegt het getrouwde echtpaar Lidia (Jeanne Moreau) en …
Lees meer
Vincere
Ida Dalser valt als een blok voor de ambitieuze Benito Mussolini. Die lijkt ook van haar te houden en de twee krijgen zelfs een kind, Benito Albino. Maar als Mussolini begint te stijgen op de politieke ladder verdwijnt Ida in een gesticht en verliest ze de voogdij over haar zoon. Ida kwijnt weg, bezeten van het idee ooit terug te keren bij haar grote liefde. Ik heb me nooit zo verdiept in de opkomst en ondergang van Mussolini, en ik weet dan ook niet wat er waar is van het verhaal dat verteld wordt in Vincere. Het is regisseur Marco …
Lees meer
Torso
Uitgedaagd door de giallo hommage Amer, en mijn recensie daarvan, duik ik in de archieven van dit genre. Het werk van Dario Argento, Mario en Lamberto Bava en deels ook Lucio Fulci ken ik wel, maar er valt hier nog veel meer te ontdekken. Ik zag eerder La coda della scorpione, van Sergio Martino, en ook Torso is van zijn hand. Suzy Kendall is een Britse studente in Rome die studentes om zich heen slachtoffer ziet worden van een serial killer. Om zichzelf te redden vertrekt ze naar een afgelegen villa met 3 studievriendinnen. Uiteraard volgt de van …
Lees meer
La coda dello scorpione
Ofwel: The Case of the Scorpion’s Tail. Schitterende titel toch? Ik ken de muziek uit de film, althans die van de openingscredits, omdat die is gebruikt in Amer. Muziek die direct de toon zet voor het soort film dat volgt: giallo. Een blonde vrouw wordt door een camera gevolgd terwijl ze zich een weg baant door Londen. Deze Lisa Baumer is de vrouw van een rijke maar veel oudere zakenman, en ze houdt er dan ook een minnaar op na. Als haar man om het leven komt bij een vliegtuigongeluk strijkt ze een flinke erfenis op. Om het …
Lees meer
Io sono l’amore
Een rijke adellijke familie komt bijeen in de grote villa van Tancredi, de zoon en uitvoerend hoofd. Deze Recchi’s zijn rijk geworden met hun textielfabrieken en weten niet beter dat alles wat is zo zal blijven. Niet dat er geen spanning is. Op deze gedenkwaardige avond zal de familiepatriarch zijn opvolger bekend maken, en tijdens het diner loopt de spanning steeds verder op. Al is dat bescheiden: alles wat deze familie doet doen ze gereserveerd en zeer beheerst. Tancredi heeft zijn vrouw Emma (Tilda Swinton) jaren geleden meegenomen uit Rusland. Ze is haar geboorteland bijna vergeten, maar niet helemaal. Emma …
Lees meer
Buongiorno, notte
Fascinerende film over de gewelddadige ontvoering, gijzeling en uiteindelijk moord op de voormalige Christen-Democratische premier Aldo Moro in 1978 door de Brigate Rosse. De film wordt verteld door de ogen van Chiara, het enige vrouwelijke lid van de groep. Net als haar collega’s staat ze aanvankelijk volledig achter de actie en de mogelijke consequenties, maar naarmate de tijd vordert (de gijzeling zou 55 dagen duren) krijgt ze steeds meer twijfels over hun motieven en het nut van de ontvoering. Regisseur Marco Bellochio snijdt tussen scenes in het appartement waar de groep en hun slachtoffer zich verschuilen en beelden …
Lees meer
The Bird with the Crystal Plumage
In dit debuut van horrorgrootheid Dario Argento is Sam, een Amerikaan die voor een job tijdelijk in Italie is, getuige van een moordpoging in een galerie. Door de grote ramen ziet hij nog net een figuur in een zwarte jas verdwijnen. Het slachtoffer kruipt naar hem toe, bebloed en om hulp roepend. Hij hoort echter niets, maar is gedoemd te blijven kijken omdat hij in de ruimte tussen de schuifdeuren is vast komen te zitten. Door zijn komst wordt de vrouw wel gered van een wisse dood. Als de politie arriveert wordt hem al snel duidelijk gemaakt dat hij, als …
Lees meer
Inferno
Ik ben een fan van Dario Argento. Die liefde werd op het IFFR weer eens gevoed met de vertoning van Amer, een film die in alles een eerbetoon is aan de giallo in het algemeen en vooral aan het werk van de italiaanse horrormeester. Argento is de meester van het motto ‘style over substance’, een uitgangspunt waar menig filmmaker niet mee weg kan komen maar die voor Argento uitgevonden lijkt. Inferno is echter een wat minder exemplaar uit zijn oeuvre. De film wordt …
Lees meer
Le conseguenze dell’amore
Titta Di Girolamo woont in een Zwitsers hotel. Hij heeft vrouw en kinderen maar die willen hem niet meer zien. Hij schuwt mensen en praat zo weinig mogelijk met de andere gasten en het personeel van het hotel. Op de vraag bij wat voor bedrijf hij precies werkt volgt eerst een stilte en dan een naam waar de ander weinig mee kan. Maar als je dan als kijker de eerste (snel gemonteerde) beeldsequentie ziet waarin hij in een dikke BMW een koffer vol geld naar een bank brengt wordt duidelijk dat hij een tussenpersoon voor de maffia is. Door zich …
Lees meer
Il Conformista
Schitterende film van Bernardo Bertolucci uit een periode waarin hij op z’n top was. In deze verfilming van de gelijknamige roman van Alberto Moravia is de protagonist de onzekere Marcello Clerici (Jean-Louis Trintignant) die zo passief is dat hij zich gewillig voor het karretje van Mussolini’s fascisten laat spannen. Hij wil ‘normaal’ zijn en dat betekent in het Italie van 1938 vooral fascist zijn. Als hij op het einde van de film hoort van de val van de dictator slaat hij dan ook als een blad aan de boom om. Een prachtig geconstrueerde flashbackstructuur …
Lees meer
Gomorra
Deze verfilming van Roberto Saviano’s gelijknamige boek gaat over de verwevenheid van de maffia met vrijwel het gehele sociale en politieke leven in Napels. Gewelddadig en nietsontziend, maar ook prachtig gefilmd, gemonteerd en geacteerd (door een grotendeels onbekende cast). De publicatie van zijn boek heeft Saviano veel publiciteit maar ook de toorn van de maffia opgeleverd. De openingsscene in het solarium zet de toon:
Lees meer
Filmcultuur na 1968: hoe politieke omwentelingen hun weerslag kregen in de cinema
Veertig jaar geleden was Frankrijk voor even het epicentrum van een wereldwijde eruptie van protest en verzet. In een golf van breed gevoelde verontwaardiging kwamen frustraties uit alle lagen van de bevolking plotseling aan het oppervlak. Het begon in de studentenbeweging, maar de protesten spreidden zich uit naar arbeiders, politieke facties en andere (linkse) groeperingen. In dit artikel zet ik op een rij hoe het protest zich ontwikkelde, hoe het geïnspireerd werd door en op zijn beurt een inspiratie was voor andere protestbewegingen, en hoe het verzet reageerde op het geweld in de samenleving en oorlogen. Vervolgens onderzoek ik hoe …
Lees meer
Michelangelo Antonioni 1912-2007
De films van Michelangelo Antonioni zijn esthetisch complex, bevatten een schat aan filmtheoretisch discussiemateriaal, maar ontsnappen tegelijkertijd vaak aan betekenisgeving. Zijn films stellen complexe vragen, zonder daarvoor eenduidige antwoorden te geven. Antonioni had weinig respect voor de klassieke narratieve logica, en richtte zich meer op een abstracte vorm waarbij expressie belangrijker was dan causaliteit. De actie moest het vaak ontgelden, ten faveure van nauwelijks te definiëren gevoelens, emoties en ideeën. Vanwege die terughoudendheid in definiëring wordt de kijker gedwongen zijn eigen gevoelens en referentiekader aan te spreken, resulterend in een ervaring die zeer individueel en dynamisch is. De kijker onttrekt …
Lees meer