Tag: crime
Pagina 3/5
Fargo, seizoen 1
Billy Bob Thornton is Lorne Malvo, een sluwe manipulerende man die het leven van provinciale verzekeringsagent Lester Nygaard (Martin Freeman) volkomen overhoop haalt. Malvo is meedogenloos en de nerveuze en schichtige Lester is totaal geen partij voor hem. Toch is de crux van Fargo dat Lester die ingrepen van Malvo eigenlijk wel best vindt. Maar kan het wat minder bloederig? Om te zeggen dat Fargo volledig geslaagd is gaat te ver. Het is een hommage aan een briljante film en in het treffen van de sfeer van het illustere voorbeeld is de serie zeker geslaagd. Maar qua verhaal en personages …
Lees meer
The Mule
Deze film is vrijwel de hele lengte bezig met wachten op het leeglaten der darmen. Dat klinkt niet al te boeiend maar dat is het wel. Melbourne 1983. De niet al te snuggere Ray Jenkins draaft al jaren braaf mee in zijn footballteam, maar weet weinig potten te breken. Toch mag hij zich dit jaar player of the year noemen, op voorspraak van clubbaas en louche zakenman Pat Shepherd. Die Shepherd ziet in Ray een ideaal vehikel voor een drugssmokkelavontuur als het gehele team naar Thailand gaat voor de jaarlijkse trip. Ray’s ‘vriend’ Gavin praat op hem in om toch vooral dit makkelijke klusje …
Lees meer
Rififi
De moeder van alle heistfilms. Met die bagage kijk ik naar dit zenuwslopende verhaal over de voorbereiding, uitvoering en nasleep van een overval op een juwelier. Ondanks die voorkennis blijft dit gewoon een vijfsterrenfilm. Fantastisch. Rififi is beroemd geworden door de overval die volledig in stilte wordt gepleegd. Juist door die stilte, afgedwongen door een alarm dat reageert op geluid en trillingen, krijgt elke handeling een enorme lading. De kraak omvat 28 minuten aan screen time, enorm lang als je erover nadenkt, maar grijpt je van begin tot eind. Maar wat de film tot een meesterwerk maakt is de hele tragische …
Lees meer
Breaking Bad, seizoen 5
‘This one goes to eleven‘. Aan deze fameuze quote uit Spinal Tap moest ik denken nu ik iets wil schrijven over het laatste seizoen van Breaking Bad. Na vier fantastische seizoenen halen Vince Gilligan en zijn team nog eenmaal alles uit de kast met een werkelijk fabuleus en super intens slotstuk. Ik heb slechts 5 sterren te vergeven maar de plot en het spel van de acteurs vragen eigenlijk om meer. Om de apocalypse van Walter White te schetsen zet iedereen een tandje bij. Personages uit eerdere seizoenen verdwijnen of krijgen een grotere rol (met voorop de gelouterde ‘cleaner’ Lees meer
True Detective, seizoen 1
Het veel geprezen eerste seizoen van True Detective is inderdaad fantastisch. Door de nihilistische en naargeestige sfeer, de wisselende perspectieven en het schuiven met de chronologie maar vooral ook door de twee leads. De zoektocht naar de moordenaar van de aan een boom vastgebonden prostituee Dora Kelly Lange blijkt slechts een aanleiding om diep in de psyche van de twee detectives te duiken, die betrokken zijn bij dat onderzoek. Beiden hebben issues, al zijn die heel verschillend van aard. Martin Hart (Woody Harrelson) blijkt een naar fatsoen strevende maar voortdurend falende family man. Rusty Cohle (een onwaarschijnlijk goede Matthew McConaughey) is …
Lees meer
Ain’t Them Bodies Saints
Ik moest bij het vluchtig lezen van de recensies al snel denken aan Terence Malick’s Badlands. Daar zijn inderdaad overeenkomsten mee, maar veel minder wat betreft de inhoud dan wat betreft stijl. Waar in Badlands de geliefden samen op de vlucht zijn voor de wet zijn ze hier gescheiden van elkaar. Bob (de altijd uitstekende Casey Affleck) zit in de gevangenis, terwijl Ruth hun dochter op de wereld zet en opvoedt. De twee verlangen naar elkaar maar kunnen (mogen) elkaar niet krijgen. Wat de film zo sterkt maakt is niet zozeer het verhaal maar de warme sfeer, het schitterende camerawerk …
Lees meer
The Bridge, seizoen 1
Het feit dat er een lijk gevonden wordt halverwege de brug tussen Zweden en Denemarken, waardoor politiekorpsen uit beide landen bij de zaak betrokken raken, blijkt in de praktijk vooral aanleiding om de twee hoofdpersonen bij elkaar te brengen. De Zweedse rechercheur Saga en haar Deense collega Martin vormen het sterke centrale koppel van deze serie. Saga is een vrouw van eind twintig die volkomen geobsedeerd is door haar vak en er geen noemenswaardig priveleven op na houdt. Als een soort nuchtere Europese Dexter (denk ook Lisbeth Salander) ontbreekt …
Lees meer
Seven Psychopaths
Waar deze film over ging valt echt niet samen te vatten (een ontvoerde Shih Tzu in elk geval) maar vermakelijk was het wel. SP schaart zich onder dat aparte genre films-over-films, maar doet dat op een eigenzinnige manier. Het lijkt wat op Charlie Kaufman’s Adaptation. Ook hier zit een scriptschrijver (Colin Farrell) zonder inspiratie die al voortmodderend een verhaal schrijft waarin hij zelf figureert. Maar waar Kaufman’s film het low key houdt daar trekt Martin McDonagh (van In Bruges faam) alle geweldsregisters open. Met soms hilarische resultaten. Het verhaal haalt het niet bij de virtuositeit van Adaptation maar daar …
Lees meer
Wolf
Jim Taihuttu weet hoe zich te profileren. In interviews spreekt hij zich uit voor zelfredzaamheid in de Nederlandse filmwereld. Niet je hand ophouden maar er zelf keihard voor gaan, soms tegen de klippen op. En met de films die hij (vooralsnog) maakt zorgt hij er nadrukkelijk voor zich niet in een genrehoek vast te zetten. Zijn debuut Rabat was een feelgood roadmovie met een paar dramatische trekjes, maar Wolf is van een heel ander kaliber. Rauw, nihilistisch en in effectief zwart-wit gefilmd volgt hij de gedoemde Majid in zijn pogingen om zijn kansloze achtergrond maar vooral zijn destructieve …
Lees meer
De wederopstanding van een klootzak
Het debuut van Guido van Driel (gebaseerd op zijn graphic novel Ommekaar in Dokkum) is vooral visueel interessant maar laat te wensen over als het over plot en coherentie gaat. Yorick van Wageningen is uitstekend als de gangster Ronnie die op het Friese platteland een nieuwe fase in gaat, na een keihard verleden aan de andere kant van het IJsselmeer. De flashbackstructuur werkt goed en de film zit vol prachtig gefilmde scenes en strak gekadreerde shots. Ik blijf toch heel gevoelig voor een strak verteld verhaal met een opeenvolging van scenes die logisch aanvoelt. Ook de rondlopende personages moeten …
Lees meer
Only God Forgives
Nicolas Winding Refn valt te prijzen om zijn pogingen de grenzen van de genrefilm op te zoeken en er liefst overheen te duiken, maar dat levert niet automatisch een goede film op. Waar hij met Drive nog tegen die grens aanschuurde daar schiet hij er met Only God Forgives vol overheen. Om te eindigen in een niemandsland. Door zo weinig mogelijk duiding en plot te geven en personages niet of slechts in oneliners te laten spreken zadelt NWR zijn kijkers op met een puzzel die niet opgelost kan worden. Als getraind kijker ga ik alles invullen wat hij …
Lees meer
Le Doulos
Ik ben een groot liefhebber van het werk van Jean-Pierre Melville, maar ik moet er wel voor in de stemming zijn. Zijn films zijn zorgvuldig opgebouwd, met een maximum aan ambiguïteit, sfeer en plotconstructie en een minimum aan dialogen en uitleg. Het is genieten op de vierkante centimeter, waarbij er van mij als kijker veel gevraagd wordt. Dat geldt ook in hoge mate voor Le Doulos. Dat begint al met de titel en de openingssequentie. Le Doulos betekent zowel hoed als de man die onder de hoed zit, en in gangstertaal specifiek een informant. Aan het begin van de film …
Lees meer
Breaking Bad, seizoen 4
Het blijft wonderbaarlijk hoe de scriptschrijvers keer op keer vooruit kunnen met de teloorgang en wederopstanding van Walter White. Na 4 seizoenen hebben ze nog steeds geen steek laten vallen. In het eerst seizoen kreeg Walter te horen dat hij ongeneeslijk ziek was en met zijn besluit om crystal meth te gaan brouwen om met de opbrengst zijn vrouw en zoon een toekomst te bieden leek hij een nog veel noodlotteriger weg in te slaan. Maar ziedaar. Walter loopt nog steeds rond, al wordt hij langzaamaan steeds hysterischer. Seizoen 4 begint met de cliffhanger van het vorige. WW en Jesse …
Lees meer
Jackie Brown
Ik geloof dat ik bij het herzien van Jackie Brown toch iets kritischer ben geworden dan destijds bij de release, en ook meer dan het geval is bij Pulp Fiction. Jackie Brown wordt vaak de meest volwassen film van Quentin Tarantino genoemd, en dat is ook terecht. Maar omdat Tarantino zelf nooit volwassen is geworden blijft JB een wat vreemde eend in de QT-bijt. Dat volwassen zit m vooral in de relatie tussen Jackie Brown en Max Cherry, de bailbondsman. Beiden hebben al veel meegemaakt en komen tot het besef dat ze hun levens niet meer elke richting in kunnen …
Lees meer
De Heineken Ontvoering
Ik was een beetje in de war bij het begin van de film. Dat Cor van Hout (Gijs Naber), Frans Meijer (Teun Kuilboer) en Jan Boellaard (Korneel Evers) Freddy Heineken zullen ontvoeren wist ik wel. Maar waar was Willem Holleeder? Die bleek vervangen door een zekere Rem Hubrechts. Ook de vijfde ontvoerder Martin Erkamps is verdwenen in de verfilming. Regisseur Maarten Treurniet en co-scenarist Kees van Beijnum kozen ervoor om eigenschappen van de geharde crimineel Willem Holleeder en beginneling Martin Erkamps bij elkaar te brengen in de fictieve ontvoerder Rem Hubrechts. Rem is de jongste van de groep (net als …
Lees meer
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Een actiefilm in een klassiek jasje. Nog meer dan zijn voorganger is deze Sherlock Holmes een achtbaan die door het Victoriaanse Engeland (en Parijs en Zwitserland) dendert. Je ziet wel wat van het Londen van 1895, maar dan moet je wel goed opletten. In alles is dit vervolg net wat beter dan de eerste film. A Game of Shadows bevat een aantal adrenaline opwekkende actiescenes, waarbij Guy Ritchie voortdurend zijn hand lijkt te overspelen maar alles toch bij elkaar weet te houden. Ritchey speelt met slowmotion door het vooruitdenken van Holmes in zijn man-to-mangevechten te laten zien en het vervolgens nog …
Lees meer
Pulp Fiction
Uiteraard heeft de doorbraakfilm van Quentin Tarantino niet meer dezelfde impact als toen ik m voor het eerst zag in de Carolusbioscoop te Nijmegen, in 1994. De aanwezigheid van de film was toen zo alom en overweldigend dat er werkelijk niet aan te ontkomen was. Pulp Fiction beheerste de zalen, de bladen, de kranten, de filmprijzen en, dankzij de eclectische en razend populaire soundtrack, ook de radio en kroegen en disco’s. Maar ook na 18 jaar blijft overeind dat het een ijzersterke film is die onzettend knap in elkaar zit, zeer scherp geschreven is en vol zit met klassieke scenes. …
Lees meer
Se7en
Het is een aantal jaar geleden dat ik m zag en bij het herzien van Se7en valt me weer op hoe nihilistisch en misantropisch Finchers (en die van scenarioschrijver Andrew Kevin Walker) visie op de Westerse cultuur is. De zoektocht van detectives Somerset (Morgan Freeman) en Mills (Brad Pitt) naar de serial killer die zijn slachtoffers op de meest gruwelijke en trage manier om het leven brengt en ze kiest aan de hand van de 7 hoofdzonden, is te vergelijken met een ondergang in Dante’s Inferno. Een vergelijking die ook in de film zelf wordt aangehaald. Een van sterkste punten aan …
Lees meerTerugblik IFFR 2012
Nou. Liep dat ff wat anders dan ik had verwacht. Voelde me niet zo lekker op de 1e dag maar ik dacht dat het wel beter zou worden. Vrijdag en zaterdag was dat ook zo, maar tijdens Miss Bala, in een overvolle Oude Luxor op zaterdagavond, ging het helemaal mis. Ik kreeg ineens enorme oorpijn. Heb de film nog uitgezeten maar ben toen als een haas naar huis gegaan en daar gecrasht. En dat heeft vervolgens een volle week geduurd. Pas op de laatste zaterdag was ik weer in staat iets te zien. Laten we deze 2012 versie maar snel …
Lees meer
The Ipcress File
Ik wil Tinker Tailor Soldier Spy gaan zien maar wil me eerst wat voorbereiden met andere films uit deze Britse traditie. Michael Caine speelde de rol van agent Harry Palmer, hoofdpersonage in de spionageromans van Len Deighton, 3 keer in 1966 en 1967. De eerste keer in deze sterke thriller over het brainwashen van wetenschappers door een geheimzinnige Oost-Europese organisatie. Maar hoewel de plot interessant is vormt de ware kracht van de film toch wel de manier waarop het in beeld gebracht is en het anti-autoritaire karakter van Palmer, in een wereld die beheerst werd door tradities en formaliteiten. Harry …
Lees meer
The Godfather III
Het derde deel is dan wel het minste van de drie maar er valt niettemin veel te genieten in deze afsluiter. Bij het herzien valt vooral de schaal op waarop alles gebeurt. De Corleones hebben zo goed geboerd dat de honderden miljoenen inmiddels over tafel vliegen. Michael wil niets liever dan een gerespecteerd zakenman zijn en hij gaat in zee met wat toch wel het meest betrouwbare bedrijf op aarde (en daarboven) zou moeten zijn; het Vaticaan. Maar ook hier regeert het geld en zijn zakelijke belangen belangrijker geworden dan de moraal of het geweten. Michael heeft ondertussen de grootste …
Lees meer
The Wire, seizoen 5
Het laatste seizoen van The Wire is dan wellicht niet het beste, het is wel het meest bizarre en veelzeggende. Met de Barksdales uit de weg heeft Marlo Stansfield het voor het zeggen in de drugsscene van Baltimore. Zijn nietsontziende regime laat geen ruimte voor concurrentie. Hij doet voor de vorm wel mee aan de coop van Proposition Joe, maar het wordt al snel duidelijk dat hij zijn eigen plan trekt. Jimmy McNulty en Lester Freamon zitten hem met hun unit echter op de hielen. Maar dan wordt de geldkraan dichtgedraaid. De unit dreigt te worden opgedoekt, maar Jimmy komt …
Lees meer
The Godfather II
Wat voor deel 1 geldt gaat wellicht nog meer op voor 2: een film die altijd genoemd wordt in de lijst van beste films ooit maar niet zo vaak ook daadwerkelijk wordt bekeken. Deels zal dat te maken hebben met de lengte: 200 minuten gaat je niet in de koude kleren zitten. Deels met de reactie: dat hoeft ook niet want de film zit al z in m’n hoofd dat het niet nodig is. Maar dat valt dan vaak tegen. Veel van de details van het complexe verhaal ben je alweer vergeten. Ik moet bekennen dat het voor mij ook …
Lees meer
Brooklyn’s Finest
Van Training Day had ik genoten en ook King Arthur kon ik wel waarderen, dus ik was toch wel benieuwd naar deze laatste van Antoine Fuqua. Maar het viel nogal tegen. Dat komt vooral door het rommelige script. Brooklyn’s Finest bevat een aantal verhaallijnen maar die zijn allemaal slecht uitgewerkt en roepen vooral vragen op. Over keuzes die personages maken en de lijnen die er onderling zijn. De acteurs doen erg hun best, de locatie-opnames zijn sterk en de film bevat ook zeker een aantal geslaagde scenes. Het is grappig om de halve cast van The Wire te zien rondlopen …
Lees meer